Tadeusz Reytan

🇵🇱 2️⃣4️⃣7️⃣ lat temu, 1️⃣9️⃣ kwietnia 1️⃣7️⃣7️⃣3️⃣ roku poseł nowogródzki Tadeusz Reytan sprzeciwił się zawiązaniu na sejmie w Warszawie konfederacji pod przewodnictwem Adama Ponińskiego, która miała umożliwić zatwierdzenie traktatu o pierwszym rozbiorze Polski. Po dokonanym bezprawiu uniemożliwiał wyjście z sali, wołając: „Chyba po moim trupie!”. Działał w ten sposób zgodnie z instrukcją, jaką otrzymał na sejmiku w Nowgródku przy wyborze na posła: bronić całości Polski z narażeniem życia i mienia.

🇵🇱 Reytan

Kie­dy wszyst­ko stru­chla­ło z oba­wy Mo­ska­li,
On na pro­gu się sali jako kło­da wali
Z tą jed­ną my­ślą w gło­wie: "Ja wszyst­ko oca­lam",
Roz­dzie­ra swo­je sza­ty, krzy­cząc "Nie po­zwa­lam!".

Sto ra­mion nie­zlę­kłe­go uchwy­ci­ło męża,
I osza­lał i umarł. Lecz to on zwy­cię­ża.

Bo parę lat za­le­d­wie, - jest to chwi­la pra­wie, -
I oto się nad po­lem chwie­je piór­ko pa­wie,
Hur­mem chło­pi z ko­sa­mi bie­gną po­lną stecz­ką
I na­kry­li ar­ma­ty kra­kow­ską cza­pecz­ką.

I oto wszy­scy na­raz wznie­śli wol­ne gło­wy,
Spójrz! Oto idą boso lecz przez gaj lau­ro­wy,

Dłoń twar­da, co pług do­tąd pro­wa­dzi­ła w polu,
Nie­sie sztan­dar wol­no­ści do bram Ka­pi­to­lu,
I idą, idą nasi, bi­jąc w ta­ra­ba­ny,
I my­śląc o swej Basi, w kra­ju za­pła­ka­nej.

Sa­mot­nik, któ­ry wte­dy osza­lał z roz­pa­czy,
Nie uj­rzy ich, to praw­da, ale cóż to zna­czy?

Bo on od­żył i wpo­śród śnież­nych drzew szpa­le­ru
To on wali ba­gne­tem w wro­ta Bel­we­de­ru
I w ciem­ną noc stycz­nio­wą wol­ność wi­dzi ja­śnie.
Ten czło­wiek z brwią krza­cza­stą, to prze­cież on wła­śnie.

Dziś kie­dy na świat cały grzmią mo­skiew­skie spi­że,
Gdy nie­jed­no po­sel­stwo sto­py w Mo­skwie liże
A oklask dla prze­mo­cy brzmi na wszyst­kie stro­ny -
Ten Rej­tan znów pod­no­si nie łeb pod­go­lo­ny,
Lecz gło­wę wy­chy­nio­ną z dan­tej­skie­go pie­kła,
Z któ­rej, zda się, krew cała na­ro­du wy­cie­kła.

Bo on, co my­ślą swo­ją szedł przed na­ród przo­dem,
Te­raz stał się już ca­łym świa­do­mym na­ro­dem
I gdy wszyst­ko prze­mo­cy go­tu­je owa­cje,
On woła: "Nie po­zwa­lam!". I to on ma ra­cje.

Jan Lechoń