Historia Polski dzień po dniu
20 kwietnia 1873 roku w Sadzawce ( Siemianowice Śląskie) urodził się Wojciech Korfanty (zdjęcie).
Był politykiem, publicystą, a zarazem obrońcą polskości Górnego Śląska. W działalności politycznej występował przeciwko germanizacyjnym posunięciom władz i partii Centrum. Zgodnie z podstawami programowymi Narodowej Demokracji głosił hasła nierozerwalnej łączności Górnoślązaków z narodem polskim, domagał się równouprawnienia narodowego Polaków. W latach 1903-1912 i w 1918 był posłem w Reichstagu oraz pruskim Landtagu (1903-1918). 25 października 1918 roku wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zabranych po zaborze pruskim (Prusy Królewskie, Gdańsk, Wielkopolska, część Prus Książęcych oraz Śląsk Górny i Średni).
W latach 1922-1930 był posłem na Sejm, związanym z Chrześcijańską Demokracją (ChD). Od października do grudnia. 1923 roku był wicepremierem w rządzie Wincentego Witosa i jego doradcą z ramienia ChD. Od 1924 roku wydawał dzienniki „Rzeczpospolita" i „Polonia". Był przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego i po zwycięstwie sanacji stał się obiektem ataków z jej strony. W 1930 roku został aresztowany i wraz z posłami Centrolewicy osadzony w twierdzy brzeskiej.
Od kwietnia 1935 roku był na emigracji w Czechosłowacji.
Zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie.
Był politykiem, publicystą, a zarazem obrońcą polskości Górnego Śląska. W działalności politycznej występował przeciwko germanizacyjnym posunięciom władz i partii Centrum. Zgodnie z podstawami programowymi Narodowej Demokracji głosił hasła nierozerwalnej łączności Górnoślązaków z narodem polskim, domagał się równouprawnienia narodowego Polaków. W latach 1903-1912 i w 1918 był posłem w Reichstagu oraz pruskim Landtagu (1903-1918). 25 października 1918 roku wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zabranych po zaborze pruskim (Prusy Królewskie, Gdańsk, Wielkopolska, część Prus Książęcych oraz Śląsk Górny i Średni).
W latach 1922-1930 był posłem na Sejm, związanym z Chrześcijańską Demokracją (ChD). Od października do grudnia. 1923 roku był wicepremierem w rządzie Wincentego Witosa i jego doradcą z ramienia ChD. Od 1924 roku wydawał dzienniki „Rzeczpospolita" i „Polonia". Był przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego i po zwycięstwie sanacji stał się obiektem ataków z jej strony. W 1930 roku został aresztowany i wraz z posłami Centrolewicy osadzony w twierdzy brzeskiej.
Od kwietnia 1935 roku był na emigracji w Czechosłowacji.
Zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie.
/Boguś
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz