Dokładnie 98 lat temu, 11 lipca 1927 roku w Warszawie zmarł Władysław Pobojewski – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej, Wielkiej Wojny oraz wojny polsko-bolszewickiej.
Podczas wojny rosyjsko-japońskiej dowodził 3. batalionem 12. Syberyjskiego Pułku Strzeleckiego. Wyróżnił się w bitwie pod Dashiqiao, skutecznie odpierając osiem ataków Japończyków. We wrześniu 1904 roku podczas walk, został ranny w brzuch.
Po zakończeniu wojny za zasługi bojowe awansowany został na pułkownika i przeniesiony do 16. Mingrelskiego Pułku Grenadierów. Następnie dowodził 252. Anapskim Rezerwowym Batalionem Piechoty, 20. Syberyjskim Pułkiem Strzeleckim oraz 7. Pułkiem Strzelców.
Podczas Wielkiej Wojny, od lutego 1915 roku dowodził 190. Oczakowskim Pułkiem Piechoty w składzie 48. Dywizji Piechoty (co ciekawe, wówczas dowodzoną przez generała Korniłowa). W czasie ciężkich walk w Karpatach został otoczony przez wroga, ale ostatecznie z resztkami pułku zdołał wyrwać się z okrążenia.
Pod koniec kwietnia 1915 roku został ranny odłamkiem szrapnela i kulą, w wyniku czego stracił palec wskazujący lewej ręki, a odłamek pocisku wszedł w jego lewą łopatkę. W wyniku odniesionych ran został ewakuowany na tyły. Za wybitną służbę przeciwko wrogowi został awansowany na generała majora. Po powrocie do zdrowia w czerwcu 1915 roku został dowódcą 2. Brygady 107. Dywizji Piechoty. Od 14 lipca 1915 roku pełnił funkcję dowódcy obrony lądowej Twierdzy Suomenlinna.
Od marca 1916 roku do kwietnia 1917 roku dowodził 116. Dywizją Piechoty, następnie był w rezerwie przy sztabie Dźwińskiego Okręgu Wojskowego. Za wybitną służbę i trudy poniesione podczas działań wojennych Car Mikołaj II przyznał mu Order Świętego Stanisława I klasy. Od 7 września 1917 roku przebywał w rezerwie przy sztabie Pietrogradzkiego Okręgu Wojskowego, a w grudniu tego samego roku został zwolniony ze służby z prawem do noszenia munduru oraz emeryturą.
W czasie wojny domowej w Rosji wyjechał do Polski, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie został mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego Białystok. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej dowodził XXVIII Brygadą Piechoty. Od 5 sierpnia do 14 października 1920 roku kierował południowym odcinkiem obrony Warszawy.
W maju 1920 roku mianowano go generałem podporucznikiem, a 1 kwietnia 1921 roku przeniesiono w stan spoczynku. 14 października 1920 roku skierowano go do Centralnej Komisji Kontroli Stanów. W grudniu 1921 roku skreślono go z listy oficerów WP, lecz w lutym 1922 roku decyzję tę anulowano. W październiku 1923 roku Prezydent RP zatwierdził go w stopniu tytularnego generała dywizji.
Po przejściu na emeryturę mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 11 lipca 1927 roku. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz