Bieszczadzki Uniwersytet Ludowy jest w: Wołosate.
- nazwa wsi pochodzi zapewne od terenów «wołosatych», czyli włochatych i porośniętych.
„Wołoschatka wieś – ta wieś jest zasadzona na płoninach [tzn. gruntach dotąd nieuprawianych] przy górze rzeczonej Beskied, distans od Sanoka mil dwanaście, w której sam kniaź anno Domini 1557 zasiadł, mając wolności od swojego zasadzenia ad decursum annorum viginti [20 lat] który kniaź tylko dwu człowieku teraz tam osadził a obu furtatów [złodziei] którzy jeszcze bardzo mało wykopały, Bóg to wie kiedy im swoboda wynidzie”.
Najazdy tołhajów węgierskich w połowie XVII w. wyludniły wieś niemal całkowicie. Brak rąk do pracy był w tych czasach na tyle dotkliwy, że pojawili się «wykotcy», ludzie zajmujący się uprowadzeniem chłopstwa za ich zgodą. W XVII w. Wołosate było znane jako z groźniejszych obok Jaworca, gniazd beskidnictwa. Tutejsi opryszkowie napadali na podróżnych przejeżdżających traktem przez przełęcz Beskid.
W XIX w. ludność Wołosatego trudniła się hodowlą siwego bydła węgierskiego, które co roku sprowadzano z Węgier, wypasano przez lato na połoninach, a jesienią sprzedawano na rzeź.
W 1913 r. wieś liczyła 1040 mieszkańców.
W 1921 r. Wołosate liczyło 137 domów i 819 mieszkańców: 795 grekokatolików i 24 osoby wyznania mojżeszowego. Podczas spisu 450 osób podało narodowość polską.
W Wołosatem zachował się pradawny pogrzebowy obyczaj przewożenia trumny na saniach zaprzysiężonych w woły – niezależnie od pory roku. Na cmentarzu stała drewniana cerkiew bojkowska z 1837 r.
W czasie II wojny światowej mieszkańcy nie chcieli przyjmować kennkart ukraińskich, które dawały znacznie przywileje.
W 1946 r. mieszkańcy z własnej inicjatywy przeszli wraz z dobytkiem przez przełęcz Beskid na ukraińskie Zakarpacie. Koczowali tam przez kilka tygodni pod gołym niebem, zanim sowieckie władze zdecydowały, co z nimi począć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz