Powstała 2 stycznia 1951 roku w ekstremalnie trudnych warunkach powojennych, bazując na ocalałej flocie przedwojennej, którą uzupełniano nowymi parowcami, takimi jak historyczny s/s „Sołdek”. Początki działalności opierały się na obsłudze regularnych linii ze Szczecina do portów Europy Zachodniej (Hamburg, Londyn, Sztokholm) oraz na trampingu (żegludze nieregularnej). Przez pierwsze 5 lat, kluczowym ładunkiem była wysyłka węgla i import rudy żelaza, co stanowiło 80% przewozów.
Kadry PŻM, choć pochodziły z przedwojennych struktur, musiały być tworzone niemal od zera. Zatrudnieni marynarze często byli weteranami atlantyckich konwojów, zaś personel lądowy wywodził się ze szczecińskiego oddziału Gdynia America Line. Flota, złożona w większości ze starych, parowych jednostek, była przestarzała. Brakowało dewiz na zakup nowych statków, co zmuszało PŻM do nabywania na rynkach światowych jednostek często nieodpowiednich i w złym stanie technicznym.
Życie na pokładach w latach 50. to kwintesencja ciężkiego, autentycznego rzemiosła morskiego. Na statkach brakowało radarów, używano lamp naftowych, załoga żyła w wieloosobowych pomieszczeniach na rufie. Pracę palaczy w kotłowniach opalanych węglem (np. 20 ton na dobę na „Sołdku”) można opisać jako nadludzką. Prawdziwa rewolucja na pokładach przyszła dopiero w latach 60-tych XX wieku. Wraz z wprowadzeniem nowocześniejszej floty praca na morzu zmieniła się nie do poznania. Zniknęły drewniane bomy, łopaty węgla i „żywy prowiant”...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz