Tłumaczenie z języka angielski
Bambusowe prześcieradła są sprzedawane jako łagodna alternatywa dla bawełny i jedwabiu, a tkanina, z której są wykonane, to ta, która wpędziła robotników fabrycznych do zakładów dla obłąkanych.
Bambusowa tkanina nie jest bambusem. To wiskoza. Roślinę miele się na miazgę, rozpuszcza w ługu sodowym i dwusiarczku węgla, a następnie wyciska przez dyszę do kwasu, gdzie twardnieje w nić. Została opatentowana w Anglii w 1892 roku jako sztuczny jedwab, a jej nazwa handlowa brzmiała rayon. Ten sam proces służy do produkcji gąbek kuchennych i celofanu na bukiet kwiatów.
Dwusiarczek węgla już wtedy był niesławny. Francuscy lekarze w latach 50. XIX wieku obserwowali, jak powoduje ślepotę, impotencję i obłęd u pracowników przetwórstwa gumy. Przemysł wiskozowy potrzebował go w ogromnych ilościach i nic innego się nie nadawało.
Dlatego od lat 20. XX wieku zakłady dla obłąkanych zaczęły się zapełniać. W 1933 roku lekarz z fabryki rayon w Pensylwanii wysłał sześciosłowowy telegram do Alice Hamilton, pierwszej kobiety na wydziale Harvardu i krajowego autorytetu w dziedzinie trucizn przemysłowych: wybuchła epidemia obłędu. Robotnicy wracali do domów i atakowali żony. Mężczyźni z pomieszczeń mieszalników wałęsali się po drogach. Badacze, którzy zdołali się wedrzeć do środka, stwierdzili, że trzecia część załogi wykazuje oznaki zatrucia.
Firmy ustalaly ceny, ukrywały dowody, a kiedy w końcu regulatorzy dopadli je na Zachodzie, przeniosły fabryki do Indii, Chin i Indonezji, gdzie ten sam chemiczny proces stosuje się do dziś. Konsument nigdy nie ucierpiał. Tylko ci, którzy produkowali tkaninę.
Jedwab wytwarza gąsienica na drzewie morwowym. Wełnę wytwarza owca na pastwisku. Oba to białka, takie same jak twoje włosy, i oba zrywane są z zwierząt od 5000 lat, nie wpędzając nikogo w szaleństwo.
Sztuczny jedwab wymagał chemikaliów, których nie dało się uczynić bezpiecznymi, a odpowiedź przemysłu brzmiała: wyprodukować je gdzie indziej.
Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz