Panorama zrujnowanej ulicy Pańskiej
Warszawa – niegdyś tętniące życiem serce Polski – w 1944 roku stała się milczącym cmentarzyskiem kamieni i marzeń. Na tej fotografii widzimy nie ulicę, lecz ranę rozciągającą się przez środek miasta. Każda cegła, każdy zburzony balkon, każda dziura w dachu to ślad po czyimś życiu – po dzieciach biegających do szkoły, po matkach gotujących obiady, po rozmowach, śmiechu, miłości i nadziei.
Z tych okien już nikt nie wyglądał. Zamiast samochodów i dorożek – gruz. Zamiast życia – cisza, którą przerywało tylko echo stóp garstki ocalałych, idących przez to piekło na ziemi. To nie była tylko ulica – to był krzyk zniszczonego miasta. Świadectwo tego, do czego prowadzi nienawiść, buta i bezduszność.
Warszawa podniosła się z tych zgliszcz. Ale ten widok – ten moment – powinien zostać w naszej pamięci na zawsze. Warszawa nie została zniszczona przez czas czy przypadek. Została zburzona systematycznie, z premedytacją przez Niemców, którzy chcieli wymazać ją z mapy i z pamięci.
Sylwester „Kris” Braun | fot. Muzeum Warszawy
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz