1 kwietnia 1810 roku Napoleon Bonaparte wziął ślub cywilny z Marią Ludwiką.

 

Bartek 

@Bartek20221998

Była ona córką Cesarza Austrii Franciszka I. Zapraszam do krótkiego wątku! Wybór Marii Ludwiki nie był oczywisty od samego początku. Napoleon szukając kandydatki na żonę w miejsce Józefiny optował też za opcją rosyjską tzn. jedną z sióstr Aleksandra Anną. Doradcy Napoleona byli podzieleni. Część optowała za Anną, część za Marią Ludwiką a część w ogóle optowała za jedną z ważniejszych paryskich dam. Wygrała ostatecznie opcja z Marią Ludwiką, gdyż ślub z Anną mógłby skomplikować relacje polsko-francuskie w kontekście przyszłościowego odrodzenia Królestwa Polskiego.

Maria Ludwika bardzo nie chciała wyjść za Napoleona, jednak gdy już było to pewne, powiedziała, że „oddaje się w ręce Opatrzności”. Różnica wieku między małżonkami wynosiła blisko 22 lata. Napoleon miał wówczas 40 lat a Maria Ludwika 18. Napoleon natomiast komentował to tak: „Byłem bardzo zadowolony słysząc, że Maria Ludwika jest urodziwa”. 11 marca Maria Ludwika poślubiła Napoleona per procura w kaplicy kapucynów w pałacu Hofburg w Wiedniu. Księżniczkę reprezentował arcyksiążę Karol a Napoleona Bonaparte marszałek Berthier.

Napoleon postanowił spotkać się z Marią Ludwiką jeszcze przed ślubem cywilnym do czego doszło 27 marca. Ślub cywilny zawarto w wielkiej galerii pałacu Saint-Cloud 1 kwietnia 1810 roku. Na drugi dzień, 2 kwietnia małżonkowie udali się na ślub kościelny, który odbył się w pałacu Tuileries. Przy okazji ślubu kościelnego odbyły się też uroczystości państwowe. Wzorem dla nich miał być ślub Ludwika XVI i Marii Antoniny. Pomimo obaw panny młodej, początkowo małżeństwo było szczęśliwe. Praktycznie od ślubu w dniu 1 kwietnia 1810 roku do września 1811 roku małżonkowie mieli każdą noc spędzać razem. Owocem tego małżeństwa był chłopiec mający być przyszłym następcą tronu – Napoleon II zwany Orlątkiem.