Montevideo, początek XX wieku. W dzielnicy Buceo mały chłopiec o bystrych oczach i czarnych włosach ugania się za piłką. Nazywa się Héctor Castro. Jeszcze nie wie, że za kilka lat zostanie bohaterem narodowym.
Kiedy ma trzynaście lat, przytrafia się wypadek, który zmienia jego dotychczasowe życie. W tartaku, gdzie pracuje po szkole wraz z ojcem, podchodzi zbyt blisko piły mechanicznej. Ostrze odcina mu dłoń i fragment prawego przedramienia. Dla chłopca z biednej rodziny to tragedia i prawdopodobny koniec marzeń o sportowej karierze. Héctor nie poddaje się. Uczy się wszystkiego od nowa. Wiąże buty jedną ręką, ćwiczy balans ciała. Grę w piłkę również. Niedoskonałość fizyczną nadrabia potężną wolą walki.
W latach 20. XX wieku Urugwaj jest piłkarską potęgą. Futbol to nie zabawa, to symbol narodowej dumy. Młode państwo, które dopiero co wywalczyło niepodległość, potrzebuje bohaterów i znajduje ich na boiskach. W 1923 roku dziewiętnastoletni Castro gra na tyle dobrze, że podpisuje kontrakt z Nacional Montevideo, jednym z dwóch gigantów urugwajskiego futbolu. Gra ostro, skutecznie, z niebywałą determinacją. Kibice zaczynają mówić o nim „El Manco”, co można tłumaczyć jako „Jednoręki”. Wkrótce przydomek ten nabierze innego znaczenia.
W debiutanckim sezonie pomaga Nacionalowi zdobyć mistrzostwo kraju, a kilka miesięcy później dostaje powołanie do reprezentacji Urugwaju. Jest symbolem nowego pokolenia piłkarzy. Zawodników bardzo twardych i nieustępliwych.
Na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku Urugwajczycy nie są anonimowi. Cztery lata wcześniej zdobyli złoto w Paryżu, zachwycając świat grą, jakiej Europa jeszcze nie znała. Teraz jadą bronić tytułu. W finale spotykają się z Argentyną, odwiecznym rywalem. Pierwszy mecz kończy się remisem 1:1. Powtórka dwa dni później gromadzi tysiące ludzi. Urugwaj wygrywa 2:1. Castro gra jak natchniony: walczy, strzela, podaje, nie unika starć. Europejczycy przecierają oczy ze zdumienia.
Dwa lata później, w 1930 roku, Urugwaj świętuje stulecie niepodległości i gości pierwszy w historii mundial. Turniej rozgrywany jest w Montevideo, na nowym Estadio Centenario.
Castro gra w pierwszym meczu Urugwaju z Peru. To spotkanie zapisze się w historii, bo jego gol daje zwycięstwo 1:0. Tym samym zostaje pierwszym strzelcem Urugwaju na mistrzostwach świata i pierwszym piłkarzem, który zdobywa bramkę na Estadio Centenario.
W półfinale nie gra, bo trener stawia na innego napastnika. Ale w finale z Argentyną znów dostaje szansę. Mecz to prawdziwa wojna. Nawet o futbolówkę. Obie drużyny odmawiają bowiem gry „obcą” piłką, więc pierwszą połowę rozgrywa się argentyńską, drugą urugwajską.
Do przerwy Argentyńczycy prowadzą 2:1. Po zmianie stron Urugwaj wraca do gry. W końcówce, przy stanie 3:2, piłka trafia na głowę Castro. Strzał i 4:2. Nieżyjący już Leszek Jarosz, autor “Historii Mundiali” pisał, że Castro w finale obija kikutem argentyńskiego bramkarza, dzięki czemu utrudnia mu grę. I właśnie takie boiskowe gierki, determinacja i “pazur” sprawiły, Urugwaj zostaje pierwszym mistrzem świata.
Kiedy sędzia kończy mecz, tłum wdziera się na murawę. Kibice płaczą z radości. W Buenos Aires wybuchają zamieszki. A w Montevideo trwa narodowe święto. Castro, „El Divino Manco”, staje się jednym z symboli tamtego triumfu. Bo na boisku był twardy, czasem brutalny. Przeciwnicy skarżyli się, że w walce o piłkę używał resztek prawej ręki jak taranu. Nie przepraszał. Nie potrzebował litości. Poza boiskiem żył intensywnie. Lubił kobiety, alkohol, hazard. W gazetach pisano o nim z mieszaniną podziwu i oburzenia.
Mimo to nikt nie odmawiał mu serca do gry. Grał tak, jak żył. Bez kalkulacji. Dla wielu był uosobieniem urugwajskiego ducha: surowego, odważnego i - przede wszystkim - wolnego.
za Historia sportu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz