Chronił zbiory Muzeum Narodowego, po wojnie znalazł się na celowniku „bezpieki” 
Był historykiem sztuki, profesorem UW, muzeologiem. W latach 1935-1982 pełnił funkcję dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Z jego inicjatywy i wskutek jego działań w 1938 otwarto nową siedzibę MN. Uczynił tę instytucję najważniejszą w Polsce i jedną z najważniejszych w Europie Środkowej placówek muzealnych.
Stanisław Lorentz urodził się 28 kwietnia 1899 r. w Radomiu.
Podczas wojny zajmował się ratowaniem dóbr kultury oraz najcenniejszych zabytków Warszawy, w tym bezcennych zbiorów sztuki, przede wszystkim z Zamku Królewskiego i Łazienek. W latach 1940-1944 kierował konspiracyjną akcją ochrony dóbr kultury w ramach Delegatury Rządu na Kraj. W okresie Powstania Warszawskiego chronił zbiory Muzeum Narodowego, ukrywając i zabezpieczając oraz starannie ewidencjonując te wywożone lub niszczone przez hitlerowców. Po upadku Powstania stanął na czele kilku zespołów ratujących i wywożących z Warszawy dzieła sztuki, archiwa i księgozbiory.
Po 1945 roku intensywnie angażował się na rzecz odbudowy zabytków i muzeów. W latach 1945–1951 stał na czele Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków. Wspierał odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie, zadbał również o wyposażenie go w autentyczne fragmenty i dzieła sztuki, które podczas wojny profesor zabezpieczył w Muzeum Narodowym.
Był rozpracowywany przez komunistyczną „bezpiekę” już od 1946 roku z racji swojej przedwojennej działalności, jak również swojej konspiracyjnej pracy w Delegaturze Rządu na Kraj w czasie wojny. Ponadto prof. Lorentz był wzywany na liczne przesłuchania, gdzie usiłowano powiązać go ze środowiskami sprzeciwiającymi się władzy komunistycznej. W pracy był inwigilowany przez tajnych współpracowników komunistycznego UB.
Stanisław Lorentz zmarł 15 marca 1991 r. w Warszawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz