„Moby Dick”

🌊 20 listopada 1820 roku na środku Pacyfiku statek wielorybniczy „Essex”, pod dowództwem kapitana George’a Pollarda Jr., został zaatakowany przez ogromnego kaszalota. Kolosalne zwierzę, które mogło ważyć nawet do 50 ton, uderzyło w statek z taką siłą, że jego kadłub został doszczętnie zniszczony, a załoga zmuszona do opuszczenia pokładu. Historia ta zainspirowały Hermana Melville’a do napisania powieści „Moby Dick”. 

„Essex” był typowym przedstawicielem amerykańskiej floty wielorybniczej początku XIX wieku i jednym z wielu wielorybniczych statków, które wyruszyły z Nantucket, amerykańskiego centrum wielorybnictwa, w celu pozyskiwania cennego oleju wielorybiego:

Długość: ok 27 m

Wyporność: ok. 238 ton

Załoga: 21 marynarzy

Napęd: Żaglowy, trójmasztowy

Port macierzysty: Nantucket, Massachusetts, USA

Zbudowany: 1799 rok

🌊 W listopadzie 1820 roku załoga napotkała wielkie stado kaszalotów. W trakcie polowania jedno z ogromnych zwierząt niespodziewanie zaatakowało statek. Kaszalot uderzył dwukrotnie – najpierw w bok kadłuba, a następnie w dziób, co doprowadziło do zatonięcia „Essex”.

Załoga, licząca 21 osób, uratowała się w trzech małych łodziach wielorybniczych, z minimalną ilością zapasów żywności i wody. Przez ponad 90 dni dryfowali po oceanie, walcząc z głodem, pragnieniem i chorobami. W desperacji, niektórzy członkowie załogi zmarli, a ich ciała zostały zjedzone przez pozostałych, kanibalizm stał się jedyną szansą na przeżycie.

Z 21 osób tylko 8 przeżyło – 5 w dwóch łodziach, które zostały odnalezione przez statki ratunkowe, oraz 3 na odizolowanej wyspie Henderson, gdzie załoga wcześniej szukała schronienia.

🌊 Historia zatonięcia „Essex” stała się źródłem inspiracji dla Hermana Melville’a. Melville, ponieważ sam były marynarzem, usłyszał o tej tragedii od jednego z jej ocalałych uczestników, Owena Chase’a (pierwszy oficer na „Essex”), który napisał szczegółowy raport o wydarzeniach. W swojej powieści „Moby Dick” Melville wykorzystał motyw olbrzymiego kaszalota i dramatycznych zmagań człowieka z naturą, które w pełni oddają surowość i nieprzewidywalność życia na morzu. Do dziś stanowi ona symboliczny przykład ludzkiej kruchości wobec natury, a także granic moralnych, które ludzie są zmuszeni przekroczyć w obliczu śmiertelnego zagrożenia.