Jedna z najbardziej fascynujących postaci europejskiej arystokracji przełomu XIX i XX wieku. Jedyna córka ostatniego niemieckiego cesarza Wilhelma II. Od najmłodszych lat w centrum uwagi dwórów Europy.
Gdy się urodziła, artyleria oddała 21 strzałów w salwie honorowej ku czci cesarzówny. Gdyby była chłopcem, strzałów byłoby 101. Sama Viktoria wspomniała, że w latach jej urodzenia nie myślano jeszcze o równouprawnieniu.
Viktoria Luise dorastała w atmosferze przepyhu i militarnych ceremoniałów berlińskiego dworu Hohenzollernów. Mimo surowych zasad rodziny cesarskiej, jej życie było pełne radości i energii. Czasem podkreślano, że bardziej przypomina swojego dziadka, cesarza Fryderyka III, niż własnego ojca. Ciężko się z tym zgodzić. Viktoria była ukochaną córką Wilhelma i była do niego bardzo podobna. Uchodziła za najiteligentniejszą z dzieci cesarza. Mówiono, że "była jedną, której udało się zdobyć miejsce w sercu ojca".
Jej ślub w 1913 roku z księciem Ernestem Augustem Hanowerskim był czymś więcej, niż tylko rodzinnym wydarzeniem. Symbolicznie zakończył trwający od 1866 roku konflikt między Prusami a Hanowerem, jednak tylko symbolicznie, bo wzajemna nienawiść obu dynastii trwała dalej. Na ceremonii pojawiły się koronowane głowy całej Europy, w tym car Mikołaj II i król Wielkiej Brytanii Jerzy V. Było to ostatnie wielkie zgromadzenie europejskich monarchów przed wybuchem I wojny światowej, chwila, która wkrótce stała się nostalgicznym wspomnieniem dawnej epoki.
Po upadku monarchii niemieckiej w 1918 roku Victoria Louise, podobnie jak wielu przedstawicieli dawnych rodów, musiała odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć jej rodzina utraciła władzę, zachowała znaczącą pozycję społeczną. Księżniczka angażowała się w działalność charytatywną, wspierała lokalne inicjatywy i dbała o zachowanie tradycji Hanoweru.
Victoria Louise dożyła 88 lat i stała się jedną z ostatnich żyjących osób urodzonych w czasach, gdy Cesarstwo Niemieckie było u szczytu potęgi. Jej życie obejmowało schyłek starej Europy, dwie wojny światowe oraz narodziny zupełnie nowego porządku.
Do końca była symbolem elegancji, lojalności wobec rodziny oraz dumnej, choć już historycznej, tradycji Hohenzollernów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz