"Miedwie", to trawler rybacki B-20/1, pierwszy z serii 20 sztuk w czterech wersjach (tzw. jeziorek). Przystosowany był do do połowów z prawej burty śledzi i makreli. Posiadał dużą dzielność morską, dzięki czemu mógł łowić na bardzo odległych terenach, początkowo na Morzu Północnym, potem na obszarze północno-zachodniego Atlantyku. Jeszcze dalej zapuszczał się po kalmary, mając wcześniej zainstalowane zewnętrzne oświetlenie i windki kalmarowe, co umożliwiało nocne połowy haczykowe tych głowonogów.
Część towaru zamrażano w blokach i przechowywano w ładowni w temp. minus 25oC, a resztę solono w beczkach i składowano w ładowni podchładzanej. Statki tej serii łowiły rocznie po 1 600 ton ryb. Jednostka posiadała elektryczną windę trałową o uciągu 10 ton, a urządzenie zamrażalnicze miało wydajność 5 t/24 godz.
Głównym Projektantem trawlera B-20/1 Miedwie był inż. Zbigniew Kryk, Projektantem – Konstruktorem Prowadzącym mgr inż. Mieczysław Czajkowski, a inni inżynierowie konstruktorzy, to: Jan Kozłowski, Edward Lorek, Jan Sochaczewski i Jan Straszyński. Technologami Prowadzącymi byli: inż. Jerzy Megger i Ryszard Szopiński, zaś Kierownictwo Budowy, to inż. Zygmunt Frąckowiak, inż. Aleksander Okorowski, inż. Kazimierz Wasyl oraz Bronisław Rolbiecki. Statek posiadał nośność 550 DWT, pojemność brutto 600 RT, pojemność ładowni 509 m3, pojemność zbiorników paliwa 262 m3, pojemność zbiorników wody słodkiej 87 m3. Jego długość, to 63,5 m, szerokość 9,8 m, wysokość 5,2 m, a zanurzenie 4,4 m. Napędem głównym był 6 – cylindrowy silnik spalinowy DEUTZ RBV6M 358 o mocy 1 375 KM/1 010 kW. Trawler rozwijał prędkość do 14,3 węzła (27,6 km/h), posiadał autonomiczność 45 dni i 32 osoby załogi. Nr IMO 5234565.
Rozpoczęcie obróbki – 15 maja 1960 roku, położenie stępki – 30 grudnia 1960 roku, wodowanie – 25 lutego 1961 roku, a oddanie do eksploatacji – 19 sierpnia 1961 roku. Matka chrzestna, to Marta Pomierska, a pierwszym jego dowódcą był kapitan Karol Żurek. Statek pływał w „Odrze” Świnoujście do 1989 roku, a potem został sprzedany na złom.
Rybacy bardzo chwalili sobie te udane trawlery. Mówili przy tym, że kto raz na takim popłynął, to potem już nie chciał na żadnym innym, nawet pomimo tego, że były one małe i niezbyt komfortowe. Nadrabiały to wszystko jednak nadzwyczajną dzielnością morską, nigdy nie było dla nich złej pogody. Dodawali też, że te statki budowano z najlepszej szwedzkiej stali, ich kadłuby były wzorowane na żaglowych kliprach i praktycznie były niezatapialne.
Walory konstrukcyjno-eksploatacyjne oraz doskonałe wyniki połowowe statków tej serii zwróciły uwagę armatorów angielskich i francuskich, dzięki czemu zawarto pierwsze kontrakty na cztery statki dla Francji i jeden dla Anglii. Spełniły one potem oczekiwania armatorów, co utorowało „Komunie” drogę na tamte rynki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz