Jego wzory i obliczenia do dziś wykorzystują inżynierowie na całym świecie.
15 września 1856 roku w Warszawie przyszedł na świat Feliks Antoni Michał Jasiński herbu Złotowąż. Jego matka zmarła w czasie porodu. Dziadek, weteran powstania listopadowego, pracował jako warszawski lekarz, ojciec był rejentem, a starszy brat Roman zostal lekarzem i jednym ze współtwórców warszawskiego pogotowia ratunkowego.
Feliks Jasiński był polskim inżynierem kolejnictwa - budował kolej Petersburg-Moskwa, projektował mosty, a także wykładał mechanikę budowli jako profesor Instytutu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu. Uchodził za cenionego na świecie specjalistę od wytrzymałości materiałów budowlanych, a w środowisku inżynierskim uznawany jest za pioniera teorii sprężystości i twórcę teorii wyboczenia.
W 1893 roku wydał monografię "Próba rozwinięcia teorii wyboczenia", w której opracował empiryczne wzory określające wartość naprężeń krytycznych oraz granice, po przekroczeniu których elementy ściskane ulegają odkształceniu. Zarówno te wzory, jak i przygotowane przez niego tablice obliczeniowe, są wykorzystywane w praktyce inżynierskiej do dziś.
Na koncie Jasińskiego jest około 50 prac naukowych z dziedziny inżynierii lądowej oraz kilka wynalazków. To on zbudował pierwsze w Rosji trójprzegubowe stalowe łuki kratowe, zaprojektował nietypowe pilaste przykrycie dachowe, a także udoskonalił tensometr, czyli urządzenie służące do pomiaru odkształceń. Opracował ponadto nowe warunki techniczne i normy dotyczące projektowania mostów przystosowanych do większych obciążeń.
Karierę naukową przerwała mu gruźlica - zmarł mając zaledwie 43 lata. Po jego śmierci Instytut Inżynierów Komunikacji w Petersburgu powołał specjalną komisję, której zadaniem było wydanie jego prac. W 1961 roku Polska Akademia Nauk opublikowała wybór jego dorobku w języku polskim, a od 1959 roku przyznawana jest nagroda jego imienia dla autora najlepszej pracy naukowej z dziedziny teorii konstrukcji.
Jasiński pokazał, że polscy inżynierowie potrafili wyznaczać kierunki rozwoju światowej techniki. Rodzi się jednak pytanie - dlaczego wciąż tak wielu wybitnych Polaków musi tworzyć i pracować za granicą, żeby ich osiągnięcia doczekały się właściwego uznania? 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz