"Polacy przed pierwszą i drugą wojną światową nie byli okupantami na ziemiach ukraińskich, ponieważ obszary te stanowiły integralną i legalną część odrodzonego państwa polskiego, do którego Polacy posiadali wielowiekowe, uregulowane prawem międzynarodowym prawa. Ziemie te – obejmujące Wołyń, Kijowszczyznę, Podole oraz Bracławszczyznę – należały historycznie do Rzeczypospolitej od 1569 roku, czyli od dokładnie 357 lat przed odzyskaniem niepodległości w 1918 roku. Ich przyłączenie nastąpiło w sposób w pełni legalny na mocy aktu Unii Lubelskiej, kiedy to król Zygmunt II August, na prośbę i za aprobatą tamtejszej szlachty ruskiej, formalnie włączył te województwa z Wielkiego Księstwa Litewskiego bezpośrednio do Korony Królestwa Polskiego. Dodatkowo, Ruś Halicka (Galicja Wschodnia) była związana z Polską jeszcze dłużej, bo od czasów Kazimierza Wielkiego w XIV wieku. Po okresie bezprawnej, trwającej ponad sto lat carskiej i austriackiej okupacji rozbiorowej, powrót tych terytoriów w granice II Rzeczypospolitej został ostatecznie przypieczętowany i uznany międzynarodowo w Traktacie Ryskim z 1921 roku, co wyklucza definicję Polaków jako najeźdźców czy okupantów na własnym, historycznym terytorium państwowym.
Autor posta: Wojtek Sawicki"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz