27 sierpnia 
roku piłkarska reprezentacja Polski rozegrała jeden z najlepszych meczów w historii. Na stadionie im. Wojska Polskiego w Warszawie pokonaliśmy wicemistrzów świata – Węgrów – 4:2. W powietrzu wisiało już jednak widmo nieuchronnie zbliżającej się niemieckiej agresji, która przerwała sportowe kariery zwycięzców.
Przed meczem widzowie, którzy w liczbie 25 tys. zapełnili warszawski stadion, nie mieli wielu powodów do optymizmu. Polacy nie wygrali od ponad roku, notując w tym czasie zawstydzającą serię pięciu porażek i czterech remisów. Kiedy więc Węgrzy szybko wyszli na dwubramkowe prowadzenie, zanosiło się na pogrom. Ale wtedy...
„Nagle polska drużyna wpadła w jakiś trans. Wszyscy grali wspaniale, piłka od nogi do nogi, ataki bezustanne (…) To może najpiękniejszy mecz w historii polskiego futbolu. 0:2 z wicemistrzami świata, a potem 4 bramki z rzędu i gra pełna polotu, inteligencji, rozmachu, dalekie strzały, świetna obrona. Jak gdyby na pożegnanie tej przedwojennej Polski. Taka mogłaby być polska piłka nożna, gdyby nie wojna” - wspominał oglądający mecz z trybun legendarny dziennikarz sportowy, Bohdan Tomaszewski.
Polscy kibice po wygranej 4:2 wpadli w euforię i znieśli swoich bohaterów z murawy na rękach. Z entuzjazmem wspominali o zaplanowanych na początek września spotkaniach z Bułgarią i Jugosławią. Nie wiedzieli, że cztery dni wcześniej w Moskwie został podpisany pakt Ribbentropp-Mołotow, który otworzył drogę do II wojny światowej i wszystkich jej konsekwencji, m. in. obozów koncentracyjnych, krematoriów i gułagów.
Mniej złudzeń niż widzowie miał prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej, późniejszy generał brygady, Kazimierz Glabisz:
„Kto wie, czy dzisiejszy mecz nie jest ostatnim przed wojną” – mówił na pomeczowym bankiecie.
Niestety, te słowa okazały się prorocze. Rozpoczęta 1 września 1939 r. niemiecka agresja na Polskę przerwie kariery piłkarzy, a życie milionów Polaków zamieni w piekło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz