Tłumaczenie z języka francuski
Obraz Winstona Churchilla jest nietykalny. To buldog z cygarem, bastion demokracji wobec nazistowskiego barbarzyństwa, człowiek, który nigdy nie ustąpił.
Historia starannie wymazała jego największą zbrodnię.
W 1943 roku region Bengalu w Indiach nawiedziła niszczycielską klęska głodu. Plony spadły, a wojna zakłóciła dostawy.
Setki tysięcy rodzin błąkają się po ulicach Kalkuty, dosłownie umierając z głodu na chodnikach.
W obliczu masakry brytyjscy administratorzy kolonialni wpadają w panikę. Wicekról Indii i dowódca armii błagają Londyn o pilne wysłanie statków z pszenicą, by uniknąć hekatomby.
Winston Churchill kategorycznie odmawia.
To ani błąd logistyczny, ani nieuchronność. To świadoma decyzja polityczna.
Co gorsza, podczas gdy Bengal dogorywa, Churchill nakazuje kontynuować masowy eksport indyjskiego ryżu poza granice kraju. Wydziera pożywienie głodującemu ludowi, by zasilić strategiczne rezerwy armii brytyjskiej.
Brytyjskich żołnierzy, którzy – według ówczesnych rejestrów – i tak mieli już nadwyżki żywności.
W odpowiedzi na nalegania własnych ministrów, zszokowanych raportami opisującymi wozy pełne trupów, premier wypowiada słowa o absolutnym cynizmie.
Odmawia czarterowania choćby jednego statku ratunkowego i chłodno oświadcza, że ta klęska głodu to ich własna wina, bo Hindusi rozmnażają się jak króliki.
Pogarda jest całkowita. W słynnej notatce ikona wolnego świata czyta raport o przerażającym bilansie ofiar i odpowiada sarkastycznym pytaniem: jeśli klęska głodu jest tak poważna, dlaczego Gandhi jeszcze nie umarł?
Trzy miliony mężczyzn, kobiet i dzieci zginęło. Nie pod bombami wroga, lecz skreślone jednym pociągnięciem pióra z pluszowych salonów Londynu.
Mit wielkiego humanisty upada. Bohater, który ocalił Europę, z lodowatą obojętnością zorganizował agonię milionów cywilów, by zabezpieczyć swoje zapasy.
Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz